به خاطر یک لقمه نان؟
در یکی از روز های سرد کابل گذرم به یکی از سفارت های گشور های خارجی افتاد آنچه من با چشم خود مشاهده کردم سخت ترین ودرد آور ترین صحنه ای بود تا الان ندیده بودم.
جمعیت با لغ بر پانصد نفر در هوای سرد زیر برف کنار درب سفارت تجمع کرده بودند وپولیس هم دقیقه به دقیقه با چوب آنها را متفرق می کردند.
خواننده عزیز وهموطن مهربانم:من اول فکر می کردم اینها هتما برای تفریح می رود. ولی وقتی وضعیت انها را دیدم با چشم های ورم کرده با صورت های چر گین دانستم که اینا برای تفریح نمی رود بلکه شرایط بدی اقتصادی انهارا مجبور کرده است که برای کار کردن وبرای یک بدست اور دن یک لقمه نان راهی خارج می شوند.
زندگی کردن در افغانستان اینقدر سخت است که مردم محبور هستند خانه وفرزند خود را ترک کند با مزد کم سخت ترین کار ها انجام بدهد.
این همه خواری وبدبختی که مرده ما دارد می کشد به خاطر عدم دلسوزی مسولین کشور می باشد به قول یکی از نویسنده های کشور ما:مردم دنیا تلاش می کند تا یک زندگی ارام با ناز ونعمت داشته باشد ولی مردم ما تلاش می کند تا زنده بماند.
جناب ریس جمهور ووزیر های محترم: شمارا به خدا قسم برای یک بار هم که شده از خانه مجلل خود بیرون شوید در مناطق که مردم زیر چادر ها زندگی می کند ببینید واز موتر های یک میلیون دالری تان بیاده شودید تا بچه های خرد سال را که در کنار سرک ها کدای می کند ببینید .
وای بر شما"؟آنچه بر سری ملت خود اورده اید که مجبور استتن به ذلت وبر دگی بدهد.